Sluiten

Zoeken in de website

Medicatie als voorwaarde om op school te mogen blijven?

Medicatie als voorwaarde om op school te mogen blijven?

De afgelopen week was er een uitzending van het televisieprogramma De Monitor over scholen die ouders dwingen om hun kind ADHD-medicatie te geven. Soms wordt zelfs het gebruik van medicatie als voorwaarde gesteld om op school te mogen blijven. Er valt veel te zeggen hierover en dat werd dan ook gedaan. “De school mag niet op de stoel van de psychiater gaan zitten”, aldus de Kinderombudsman. Of psychiaters die op Twitter melding maakten van ‘grote zorgen’. Staatssecretaris Dekker stuurde er zelfs een brief over aan de Tweede Kamer. Mij vielen in al deze discussies vooral twee dingen op.

Een onhandig communicatieritme

Laten we eerst eens kijken naar het communicatieritme dat deze uitzending van De Monitor blootlegt. De school zendt informatie naar de ouders (medicatie is nodig). Eenzijdige communicatie met als gevolg dat de ouders zich overvallen voelen en ‘met de rug tegen de muur staan’. Daarop volgt een voorspelbare reactie waarin ouders en deskundigen de school op haar nummer zetten. ‘De school is geen psychiater’, ‘De school heeft niet het recht om…’ en ook ‘Wij voelen ons gewoon niet serieus genomen’.

Van beide kanten ontstaat er geen gesprek, en al helemaal geen samenwerking. Het kind is de dupe. Als school en ouders elkaars professionele en emotionele deskundigheid zouden erkennen, zouden ze vanuit gelijkwaardigheid samen kunnen zoeken naar oplossingen. Dat wat we binnen CPS Ouderbetrokkenheid 3.0 noemen; een gesprek over wat kinderen nodig hebben en hoe ouders en school samen blijven werken, ondanks dat ze beiden soms voor grote uitdagingen worden gesteld.

Noodkreet

Dat scholen ouders onder druk zetten om hun kinderen te laten diagnosticeren of zelfs het advies te geven om medicatie te gaan gebruiken, moeten we misschien vooral zien als een noodkreet. Uit recent onderzoek van Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO) blijkt dat een meerderheid van de leraren een hoge werkdruk ervaart door de invoering van het passend onderwijs.

Dit zelfde 3.0 gesprek zou op een wat ander abstractieniveau ook door de school met de zorg gevoerd moeten worden. Want bestaat er nog zorg die daadwerkelijk meerwaarde kan bieden aan kinderen in het onderwijs? Bestaat er zorg die de onderwijsdoelen van het kind in onderwijs centraal heeft staan? Bestaat er zorg die leraren echt weer ruimte geeft om les te geven? Laten alle wethouders die naar aanleiding van de uitzending verontwaardigd reageerden op Twitter, ervoor zorgen dat dit gesprek tussen onderwijs en zorg wordt opgestart. Koop vervolgens die zorg in die kinderen, ouders en leraren helpt.

Twee gescheiden werelden

De uitzending van De Monitor laat zien dat onderwijs en zorg nog twee gescheiden systemen zijn. Twee systemen met eigen gewoonten en eigen praktijken. Twee systemen die lijken op de ouder en de leraar die niet meer samen in gesprek komen om te zoeken naar wat goed is voor het kind.

De televisie-uitzending van De Monitor maakt wat mij betreft vooral duidelijk dat er een ander gesprek nodig is. Een gesprek tussen ouders en leraren om samen te zoeken naar wat goed is voor het kind in onderwijs. Maar ook een gesprek tussen onderwijs (gemeente) en zorg, over welke zorg nodig is om het onderwijs weer de mogelijkheid te geven om voor ieder kind verschil te maken. Laten we proberen om dat gesprek op te starten.

Vastlopend systeem

Misschien is de discussie over het gebruik van medicatie bij kinderen wel een symbool geworden van een vastlopend systeem en de onsamenhangendheid tussen de systemen van onderwijs en zorg. Medicatie is daarmee letterlijk en figuurlijk een laatste redmiddel geworden om het kind passend te maken voor onderwijs. De wens tot de-medicaliseren (minder uitgeven van medicijnen) in de zorg kan niet losstaan van het goede gesprek over onderwijs en de bedoeling ervan.

In De Monitor waren het scholen die ouders met de rug tegen de muur zetten, ik ken ook verhalen van ouders die scholen met de rug tegen de muur zetten. Ouders die bereid zijn om het kind meer medicatie te geven om ervoor te zorgen dat cito-resultaten hoger worden waardoor een hoger schooladvies mogelijk wordt.

Kortom, scholen en zorg, voer het 3.0 gesprek en denk samen na op welke manier de zorg het kind, ouders en leraar kan ondersteunen.

Reacties

  1. Lex Hupe Lex Hupe - 24 maart 2016

    Ik vind deze argumentatie slap. Een noodkreet is een noodkreet, geen dwangmaatregel tegen ouders en hun kind. Scholen hebben zorgplicht en maken die niet waar. Ze praten er met geen woord over met de ouders maar zetten ze het mes op de keel. Hiermee wentel je je eigen probleem af op de zwakste partij. Dat is moreel en materiaal onaanvaardbaar en zelfs onwettig. Hierdoor is veel leed ontstaan. Passend Onderwijs werkt hierin totaal niet. Als het onderwijs een noodkreet wil laten horen, laten ze dat dan doen naar de echte verantwoordelijken maar niet naar de mensen die er echt helemaal niets aan kunnen doen maar juist geholpen moeten worden. Werk samen met de ouders en maak één front voor beter onderwijs en daar waar nodig echt goede zorg!

  2. Bert Wienen Bert Wienen - 30 maart 2016

    Dag Lex Hupe, dank voor je bericht. Volgens mij zijn we het over de conclusie, zoals je die beschrijft in je laatste zin, helemaal eens. Ik spreek in mijn blog geen waardeoordeel uit over die noodkreet. Volgens mij wordt de kunst om weer terug te gaan naar de bedoeling van het onderwijs en vervolgens kijken wat kinderen/ouders dan nodig hebben. De kern van mijn betoog is dat we dat gesprek opnieuw zouden moeten voeren.

  3. Gea Kerkstra Gea Kerkstra - 12 april 2016

    Hallo Bert, graag wil ik je in het kader van wat je hebt geschreven attenderen op de PresentChild methode. Deze methode laat zien en ervaren hoe nauwgezet kinderen ouders en leerkrachten spiegelen door hun gedrag en/of lichamelijke klachten. Als je dit leert verstaan komt het 'drukke kind' in een heel ander licht te staan en kun je als opvoeder vanuit een heel ander perspectief reageren. Ik heb als kindertolk met deze methode prachtige resultaten gezien en ervaren waarbij medicatie als oplossing niet meer aan de orde is. Waar ouders en leerkrachten een instrument in handen krijgen die de oplossing brengt vanuit de kern: wat jou raakt is ook van jou! En dat inzicht levert zoveel rust en ontspanning op dat er minder werkdruk wordt ervaren en ouders en leerkrachten dit aanwezige kind juist omarmen i.p.v. buitensluiten en tot inzet van strijd maken.

Plaats een reactie

Over de auteur

Wienen Bert.jpg

Bert Wienen

Bert Wienen is expert op het thema onderwijs, ouders en jeugdhulp.

Bekijk profiel

Gratis inspiratie, kennis en updates

Ontvang elke maand de nieuwste blogs met tips en waardevolle kennis, nieuwtjes, artikelen, ebooks en inzichten automatisch in uw mailbox.

Meld mij aan