Je kent het vast. Tijdens een studiedag of bij de koffiemachine raak je met collega’s in gesprek over het onderwijs dat je leerlingen gunt: meer leesbegrip, feedback waarmee leerlingen verder kunnen en kinderen die hun denken leren verwoorden. Je wisselt ideeën uit, maakt enthousiast de eerste afspraken en gaat met nieuwe energie naar huis: hier gaan we iets mee doen.

Wat is echt? Een ogenschijnlijk eenvoudige vraag die in een wereld vol kunstmatige intelligentie steeds belangrijker wordt. Hoe leren we kinderen onderscheid maken tussen werkelijkheid en fictie? En welke rol speelt dialogisch onderwijs daarin?

De kwaliteit van een les wordt grotendeels bepaald door het geven van effectieve instructie. Uit allerlei onderzoeken blijkt dat lessen die volgens het Directe Instructiemodel gegeven worden een positief effect kunnen hebben op de leerresultaten van leerlingen, in het bijzonder bij leerlingen met een leerachterstand.1 Door leerstof stapsgewijs aan te bieden, helder uit te leggen, voor te doen, te oefenen en regelmatig te controleren of leerlingen de stof begrijpen, krijgen zij een stevige basis om nieuwe kennis en vaardigheden te ontwikkelen. Er zijn meerdere varianten van het Directe Instructiemodel: ADI, EDI en IGDI, met elk hun eigen accenten. Wat houden deze modellen in en welk model zet je wanneer in?