Een expertgroep had het plan goed voorbereid. Iedereen mocht vervolgens meedenken. Het stuk werd aangepast en hierop kwamen geen reacties meer. Klaar voor besluitvorming, zou je denken. Maar dan blijken sommige mensen er toch niet achter te staan. Eerdere discussies worden dunnetjes over gedaan, mensen voelen zich gefrustreerd en haken af. Weg draagvlak, weg verandering, weg motivatie.

Biesta: “Het gaat om de lastige vraag welke talenten goed leven en goed samenleven mogelijk maken.” In ons werk op de scholen worden wij steeds vaker gevraagd om het goede gesprek te helpen voeren. Soms door het samen voor te bereiden, soms door als procesbewaker het gesprek in goede banen te leiden, waarbij de moeilijke passages niet worden geschuwd. Dit soort gesprekken noemen wij schurende gesprekken. Gesprekken waarbij je het oneens met elkaar mag zijn, het spannend is met als doel om elkaar beter te leren kennen of te leren van en met elkaar. Zoals in Deep Democracy een van de uitgangspunten is: je hebt elkaar nodig om betere luisteraars te worden.

In het najaar van 2020 kwam een groep bestuurders, vanuit alle hoeken uit het land bij CPS bijeen om zich samen te buigen over het onderwerp Ethisch leiderschap. De groep bestuurders is divers, mannen en vrouwen, uit het primair, speciaal en voortgezet onderwijs, van éénpitters tot grote stichtingen met veel scholen.

Door het versterken van persoonlijk leiderschap krijgt iedere leerling het beste onderwijs. Dit motto is te vinden achterop mijn visitekaartje omdat het voor mij de essentie is van leiderschap. Als het persoonlijk leiderschap van onderwijsprofessionals wordt versterkt, wint het onderwijs op een geweldige manier aan kwaliteit. Dit persoonlijke motto loopt als een rode draad door mijn werk als onderwijsadviseur.

Doen jullie als CPS ook iets aan visieontwikkeling? Deze vraag wordt mij op het moment vaak gesteld. Duidelijk is dat veel scholen zich aan het herijken zijn met betrekking tot hun onderwijs. Waar willen we voor staan? Wat is werkelijk van belang in de ontwikkeling van jonge mensen? Hoe krijgt persoonlijke vorming en persoonlijk leiderschap van leerlingen een plaats in het curriculum? Blijven we als school ook voldoende gefocust op onze opbrengsten en resultaten? En als ik dat allemaal al denk te weten: hoe zorg ik er dan als leidinggevende voor dat ik het team meeneem in dit proces en zij zich ook nog mede-eigenaar voelen van onze school?