Er is een nieuw maatschappelijk probleem dat via TikTok, YouTube en de smartphone de school binnenwandelt. Dit keer heet het de manosphere. En bijna automatisch volgt dezelfde reflex: wat moet de school hiermee? En kort daarna: kan de mentor hier niet iets mee?

In mijn trainingen zie ik helaas steeds vaker vermoeidheid, stress en frustratie. Niet alleen bij starters, maar ook bij mentoren die al meerdere jaren op de teller hebben staan. Alle casuïstiek die we bespreken is natuurlijk vertrouwelijk, maar steeds vaker voel ik mij genoodzaakt uit mijn rol als trainer te stappen en ongevraagd advies aan de schoolleiding te geven.  

‘Wil jij geen teamleider worden?, vroeg mijn leidinggevende mij al een paar keer tijdens bila’s. Maar ik wist niet of ik daar al klaar voor was. Ik had nooit een opleiding daarin gedaan en stuurde tijdens allerlei projecten vooral vanuit mijn gevoel. Een theoretische basis leek me nodig om je werkwijze als teamleider te onderbouwen. In december 2022 vroeg mijn leidinggevende het me weer. Drie dagen later schreef ik me in voor de achtdaagse opleiding Basisvaardigheden Middenmanagement.’

Op tijd komen, huiswerk maken, een profiel of vervolgopleiding kiezen... Wiens verantwoordelijkheid is dat eigenlijk? Je denkt vast: die van de leerling of ouder. Maar ouders en leerlingen wijzen steeds vaker naar de mentor. Hoe ga je daar als mentor mee om? Hoe zorg je dat je niet verdrinkt in je taken en je leerlingen doen wat ze moeten doen?

Een fijne klas en goed contact met de groep maakt je werk als leraar een stuk aangenamer. Als leraar kun je invloed uitoefenen op de groepsdynamiek. De zes rollen van de leraar zijn hier heel effectief voor. Ze helpen je om je gedrag consistent neer te zetten. Leerlingen weten wat ze kunnen verwachten en voelen zich daar veilig bij. Zij kunnen op die manier optimaal en zo aangenaam mogelijk leren en jou gaat het lesgeven zo makkelijker af.

Veel scholen werken met de term ‘kansrijk’. Kansrijk adviseren, kansrijk bevorderen en zelfs kansrijk onderwijs. Maar wat wordt daaronder verstaan, en doen we de leerlingen daar een plezier mee? Laten we het kansrijk bevorderen eens nader beschouwen.

LOB is op veel vo-scholen nog een hoofdpijndossier: onduidelijkheid over wie wat moet doen, wat er überhaupt moet gebeuren binnen dit thema en veel administratiedrang. Maar waarvan weten we nu dat het werkt?“

Vorig schooljaar is het eindexamenbesluit aangepast. Deze aanpassingen vormen het formele sluitstuk van de verbeteringen die het voortgezet onderwijs via negen actielijnen heeft ingezet. Steeds meer scholen zetten hun NPO-gelden ook in op deze actielijnen om de toetskwaliteit en de kwaliteit van de schoolexamens te verbeteren. Maar wat betekent dit voor jou als docent, sectievoorzitter, examensecretaris of schoolleider?

Waarom moet dit? Ik heb ècht geen zin vandaag. Geen cijfer? Laat maar dan. Zomaar wat teksten die je als docent wellicht regelmatig hoort. Ik hoorde ze in ieder geval wel. Het motiveren van leerlingen was is en blijft een enorm onderwerp; in de personeelskamer, op de vrijdagmiddagborrel, in de teamvergadering en bij de leerlingbespreking. Want waar hebben we het eigenlijk over? Leerlingen motiveren, kan dat wel? En zo ja, hoe dan?

Het schooljaar is begonnen; een natuurlijk moment voor een (eerste) gesprek met je mentorleerlingen. Ook zullen binnenkort de gesprekken over de eerste resultaten weer gaan starten. Hoe voer je als mentor nu zodanig het gesprek zodat het daadwerkelijk iets oplevert voor de leerling?